کالج الکترال و ایالت‌های چرخشی؛ چرا فقط چند ایالت رئیس‌جمهور را تعیین می‌کنند؟
کالج الکترال دقیقاً چطور کار می‌کند، چرا برنده‌ی رأی مردمی ممکن است ببازد، تفاوت ایالت قرمز و آبی و چرخشی چیست، و نقشه‌ی فرهنگی آمریکا.
مردم آمریکا مستقیم رئیس‌جمهور را انتخاب نمی‌کنند. آنها به فهرستی از «گزینندگان» رأی می‌دهند و این گزینندگان در ماه دسامبر رئیس‌جمهور را برمی‌گزینند. این ساز و کار قدیمی که بنیان‌گذاران در ۱۷۸۷ طراحی کردند، هنوز تعیین‌کننده‌ی بزرگ‌ترین مقام سیاسی جهان است.
ریاضی کالج الکترال
در مجموع ۵۳۸ رأی الکترال وجود دارد و برای پیروزی ۲۷۰ رأی لازم است. سهم هر ایالت برابر است با تعداد نمایندگانش در مجلس نمایندگان به‌علاوه‌ی دو سناتور. به این ترتیب ایالت‌های کوچک نسبت به جمعیتشان سهم بیشتری دارند: کالیفرنیا ۵۴ رأی دارد و وایومینگ ۳ رأی. واشنگتن دی‌سی هم طبق متمم بیست‌وسوم سه رأی دارد.
در ۴۸ ایالت و دی‌سی قاعده‌ی «برنده همه‌چیز را می‌برد» حاکم است. فقط مین و نبراسکا رأی‌هایشان را به شکل ناحیه‌ای تقسیم می‌کنند: برنده‌ی کل ایالت دو رأی می‌گیرد و برنده‌ی هر حوزه‌ی کنگره‌ای یک رأی. این روش «تناسبی» نیست، برخلاف آنچه گاهی نوشته می‌شود.
وقتی رأی مردمی کافی نیست
چون محاسبه ایالتی است، ممکن است نامزدی در کل کشور رأی بیشتری بیاورد و باز هم ببازد. این اتفاق در ۱۸۲۴، ۱۸۷۶، ۱۸۸۸، ۲۰۰۰ (بوش در برابر ال‌گور) و ۲۰۱۶ (ترامپ در برابر هیلاری کلینتون) رخ داده است. موافقان نظام فعلی می‌گویند این سازوکار، نامزدها را وادار می‌کند به ایالت‌ها و مناطق مختلف توجه کنند و جلوی تمرکز کل کمپین روی چند کلان‌شهر را می‌گیرد. منتقدان می‌گویند «یک نفر، یک رأی» نقض می‌شود. نکته‌ی جالب این است که یک راه‌حل نیمه‌رسمی هم در جریان است: «پیمان ملی رأی مردمی» که ایالت‌های عضو را متعهد می‌کند آرای الکترال‌شان را به برنده‌ی رأی مردمی کشور بدهند، ولی تا وقتی ایالت‌هایی با ۲۷۰ رأی به آن نپیوندند، اجرایی نمی‌شود.
قرمز، آبی و بنفش
رنگ‌ها قراردادی‌اند: قرمز یعنی جمهوری‌خواه، آبی یعنی دموکرات، و ایالت چرخشی (یا بنفش) جایی است که نتیجه از پیش معلوم نیست. کالیفرنیا، نیویورک و ماساچوست آبی‌اند. وایومینگ، آلاباما و اوکلاهما قرمزند. پنسیلوانیا، میشیگان، ویسکانسین، جورجیا، آریزونا و نوادا در سال‌های اخیر جزو میدان‌های اصلی نبرد بوده‌اند.
نتیجه‌ی عملی این ساختار آن است که تبلیغات، سفرها و پول انتخاباتی بیشترین تمرکزش روی تعداد کمی از ایالت‌هاست. یک رأی‌دهنده‌ی جمهوری‌خواه در نیویورک یا یک دموکرات در آلاباما از نظر پیامد انتخاباتی تقریباً «نامرئی» است. و برعکس، چند ده هزار رأی در ایالت‌های چرخشی می‌تواند کل نتیجه را عوض کند.
جغرافیای فرهنگی؛ چهار منطقه
برای کسی که با آمریکا آشنا نیست، تقسیم به چهار منطقه کمک می‌کند، هرچند ساده‌سازی است.
- شمال شرق: مستعمرات اولیه، وال‌استریت و دانشگاه‌های هاروارد و ام‌آی‌تی. عموماً دموکرات، با پنسیلوانیا به‌عنوان استثنای رقابتی.
- غرب میانه: مزارع و شهرهای صنعتی مثل دیترویت و شیکاگو. میدان اصلی ایالت‌های چرخشی.
- جنوب: تاریخ برده‌داری و جنگ داخلی، اقتصاد در حال رشد (تگزاس، فلوریدا، جورجیا) و حضور پررنگ مسیحیت اوانجلیکال. پایگاه سنتی جمهوری‌خواهان، اما بخش‌هایی در حال تغییر.
- غرب: ساحل غربی فناوری‌محور و دموکرات (کالیفرنیا، واشنگتن)، و ایالت‌های کوهستانی و داخلی محافظه‌کارتر (وایومینگ، آیداهو).
اصطلاح «کمربند انجیل» برای بخشی از جنوب و جنوب غرب میانه به کار می‌رود که در آن مسیحیت پروتستان، به‌ویژه شاخه‌های اوانجلیکال، در فرهنگ و سیاست نفوذ بالایی دارد. ریشه‌اش را معمولاً به موج‌های «بیداری بزرگ» در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، جامعه‌ی روستایی که کلیسا مرکز اجتماع آن بود، و حفظ هویت منطقه بعد از شکست جنگ داخلی نسبت می‌دهند. این توضیح‌ها تفسیر پژوهشگران است و هیچ‌کدام تنها دلیل نیست.
چرا ایالت‌ها تغییر نمی‌کنند، و چرا می‌کنند؟
اکثر آمریکایی‌ها برای سیاست جابه‌جا نمی‌شوند؛ دنبال کار، مسکن ارزان‌تر، مالیات کمتر یا آب‌وهوای بهتر می‌روند. ولی نتیجه‌ی جانبی این جابه‌جایی‌ها سیاسی است. از یک طرف، پدیده‌ی «طبقه‌بندی بزرگ» (Big Sort) که بیل بیشاپ نام‌گذاری کرد، نشان می‌دهد مردم تمایل دارند در محله‌هایی ساکن شوند که همسایه‌هایشان شبیه خودشان رأی می‌دهند. از طرف دیگر، مهاجرت از ایالت‌های گران به ایالت‌های ارزان‌تر (مثلاً از کالیفرنیا به تگزاس یا آریزونا) ترکیب جمعیتی و سیاسی مقصد را تغییر می‌دهد. نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ در تگزاس (در مقاله‌ی جداگانه بررسی شده) نشان می‌دهد که «ایالت امن» دائمی وجود ندارد.